Bianca Leusink | Hoe het allemaal begon! Deel 2

Hoe het allemaal begon! Deel 2

2-12-2018

Vervolg…

Ik werkte dus bij de Appel in Haaksbergen en dit werk lag mij wel. Lekker met mensen omgaan en hard werken. Verschillende werktijden waardoor ik ook een keer een ochtend vrij was en ik hoefde niet altijd in het weekend te werken waardoor ik ook wel kon gaan stappen. Uitgaan deed ik in die tijd veel bij Sunset in Haaksbergen. Ja, Haaksbergen heeft een discotheek gehad, midden in het centrum, waar ik ook nog een tijdje heb gewekt in de garderobe. Ik woonde in mijn beginperiode van “de Appel” samen met mijn toenmalige vriend in Buurse.

Na een tijdje gingen we uit elkaar en leerde ik mijn huidige man Marcel kennen. Marcel kwam regelmatig bij “de Appel” en op het moment dat wij een relatie kregen en ik bij hem introk woonde hij naast discotheek Sunset. We konden dus ’s avonds na het stappen rollend naar huis mocht dit nodig zijn haha.. Ik werkte nog steeds bij “de Appel” en dat beviel me eigenlijk heel goed.

In 1994 gingen Marcel en ik verhuizen naar de Frans Halsstraat. Van een klein appartement in een keer naar een ruime gezinswoning,  wat een ruimte! Ik wist niet wat me overkwam! We hadden het al over kinderen gehad en na mijn eerste miskraam een paar maanden voor onze verhuizing wisten we het zeker we zouden het geweldig vinden als we jong ouders mochten worden. De verhuizing naar de Frans Halsstraat was het perfecte moment en het  allermooiste plekje op aarde om ons gezinnetje te starten.. Maar omdat ik al een miskraam had gehad was het natuurlijk supereng om weer zwanger te worden. Zou het weer verkeerd gaan? Kan ik überhaupt nog wel kinderen krijgen? De dokter had mij toentertijd aangeraden om na mijn miskraam mijn lichaam te laten herstellen dus het was beter om nog even niet zwanger te worden. Dat hielden we ons netjes aan. Na een tijdje kon het weer en het was toen ook gelijk raak. Ik was net 21 en zwanger van ons eerste kindje. Ik was in de tussentijd gestopt met werken bij de Appel want ik wilde me helemaal richtten op de zwangerschap en voorbereiden op de komst van de baby. Ik moest er wel even aan wennen, minder sociale contacten en veel alleen thuis, voornamelijk overdag als Marcel aan het werk was. Toen ik ongeveer 6 maanden zwanger was zijn Marcel en ik getrouwd. Gewoon snel naar het Gemeentehuis en thuis een biertje met vrienden en familie. Volgens mij was het zelfs op een dag dat je gratis kon trouwen (ik weet niet of dit nog zo is maar vroeger had je dagen dat je gratis kon trouwen J)

Het was toentertijd  handiger om getrouwd te zijn i.v.m. belasting technische dingetjes etc. Dus zijn we maar getrouwd.. Misschien klinkt dat voor sommigen niet echt “romantisch”. Maar wij houden niet meer van elkaar als we wel of niet getrouwd zijn en ondertussen houden we het getrouwd al bijna 24 jaar vol! Maar we zijn al bijna 26 jaar samen en dat zegt veel meer…

Maar goed de bruiloft was voorbij en ik had nog ongeveer 3 maanden te gaan tot onze eerste zoon werd geboren. Een zoon want dat wisten al. Op een echo hadden we al gezien dat er iets tussen de benen van de baby bungelde.  Wij vonden het eigenlijk wel handig om het te weten, dan konden we ons voorbereiden op de komt van onze oudste zoon. Wat hadden we er zin in en we konden niet wachten tot het zover was… Een zoon, hoe bijzonder ,een klein mensje dat wij samen hadden gemaakt.. Zal hij op mij of op Marcel lijken? Zal hij blond, bruin of rood haar hebben? Zal de bevalling voorspoedig gaan? Ik werd er wel een beetje zenuwachtig van en praatte veel met mijn moeder over haar ervaringen toen ze beviel van haar eerste (ikke!)

 

Wordt vervolgd…